ಹೆಣಗಳೇ ಇಲ್ಲದೇ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರ. ನೇಪಾಳದ ದುರಂತ ಕಥೆಗಳು

ಖಠ್ಮಂಡು / ರಸುವಾ:

ನೇಪಾಳ-ಟಿಬೆಟ್ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದೆ ಲಂಗ್‌ಟಾಂಗ್ ಹಿಮಪರ್ವತ ಕುಸಿದು ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ 'ನಿಗೂಢ ಪ್ರವಾಹ'ವು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡ, ಸೇತುವೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಕೊಚ್ಚಿಹಾಕಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಕಣಿವೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಮೂಹಿಕ ಮಸಣವನ್ನಾಗಿಸಿದೆ. ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸಿ ದಿನಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೆಸರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಲು-ಬಂಡೆಗಳ ಅಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಮೃತದೇಹಗಳು ಹಾಗೂ ನಾಪತ್ತೆಯಾದವರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಗೋಳು ಕಲ್ಲು ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕರಗಿಸುವಂತಿದೆ.

1. ದೇಹಗಳು ಗುರುತು ಸಿಗದಷ್ಟು ಛಿದ್ರ: ಡಿಎನ್‌ಎ ಪರೀಕ್ಷೆಯೊಂದೇ ಗತಿ

ತ್ರಿಶೂಲಿ ನದಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ನೀರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಟನ್‌ಗಟ್ಟಲೆ ತೂಕದ ಬಂಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ಮಿಶ್ರಿತ ದ್ರವ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್. ಈ ಪ್ರವಾಹದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ದೇಹಗಳು ಭೀಕರವಾಗಿ ಛಿದ್ರಗೊಂಡಿವೆ.

ಹೊರತೆಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಬಹುತೇಕ ಮೃತದೇಹಗಳು ಗುರುತು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿವೆ.

ಮುಖ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿಸಿಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮೃತರ ಗುರುತನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಧಿವಿಜ್ಞಾನ ತಜ್ಞರು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಡಿಎನ್‌ಎ (DNA) ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

2. ಭಾರತದ ನದಿಗಳವರೆಗೂ ತೇಲಿಬಂದ ಶವಗಳು (240 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದವರೆಗೆ) ಪ್ರವಾಹದ ತೀವ್ರತೆ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ, ಗಡಿಭಾಗದ ರಸುವಾ ಮತ್ತು ನುವಾಕೋಟ್‌ನಿಂದ ಕೊಚ್ಚಿಹೋದ ನೂರಾರು ಜನರ ಶವಗಳು ನದಿ ಹರಿವಿನೊಂದಿಗೆ 240 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ಗೂ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಸಾಗಿ ಭಾರತದ (ಬಿಹಾರ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಗಂಡಕ್ ನದಿ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ) ತೇಲಿಬಂದಿವೆ.

ನದಿ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಅಪರಿಚಿತ ಶವಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಭಾರತದ ಗಡಿ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತಗಳು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಮುಂದುವರಿಸಿವೆ.

ಇದು ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಜಂಟಿ ಶವಪತ್ತೆ ಮತ್ತು ಹಸ್ತಾಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ.

3. ಶವವೇ ಸಿಗದವರಿಗೆ 'ದರ್ಭೆಯ ಹುಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಕೃತಿ' ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ

ದುರಂತದಲ್ಲಿ 1,280ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದು, 5,000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ ಕೆಸರಿನಡಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಗೆದಷ್ಟೂ ಕೆಸರು ಮತ್ತು ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆಗಳೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದು, ನಾಪತ್ತೆಯಾದವರ ಮೃತದೇಹಗಳು ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ.

ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ, ಶವ ದೊರೆಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ 'ಕುಶ ಪುತ್ಥಳಿ ದಾಹ' (ದರ್ಭೆಯ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮಾನವ ಪ್ರತಿಕೃತಿ ರಚಿಸಿ ದಹನ ಮಾಡುವುದು) ವಿಧಿವಿಧಾನವನ್ನು ನುವಾಕೋಟ್ ಮತ್ತು ತ್ರಿಶೂಲಿ ತೀರದ ನೂರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಮಣ್ಣಿನಡಿ ಹೂತುಹೋದ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಲಾಗದೆ ಹುಲ್ಲಿನ ಬೊಂಬೆಗಳಿಗೆ ಅಗ್ನಿಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಆಕ್ರಂದನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿದೆ.

4. ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅವಶೇಷಗಳು: ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗದ ಭೀತಿ
ಹಿಮಾಲಯದ ದುರ್ಗಮ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮಣ್ಣಿನಡಿ ಹೂತುಹೋಗಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಮನುಷ್ಯರ ಮತ್ತು ಜಾನುವಾರುಗಳ ದೇಹಗಳು ಕೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದು, ನದಿ ನೀರು ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಬದುಕುಳಿದ ನಿರಾಶ್ರಿತರಲ್ಲಿ ಕಾಲರಾ, ಭೇದಿ ಮುಂತಾದ ಜಲಜನಿತ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳ ಭೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ.